markantmag

Digitaal magazine voor actieve en ondernemende vrouwen

Laad alles
Laad alles
Laad alles

Deel deze post

interview

Vragenvuur aan Dirk De Wachter

Gepost op
28 mei 2018

Gepost in de categorie
inspireer

Dirk De Wachter, de Nick Cave der psychiaters. Zijn fascinatie voor het menselijke dier en zijn lotgevallen kent geen grenzen. Met zijn scherpe blik analyseert hij onze samenleving en weet hij als géén ander dat het niet al goud is wat blinkt. Want achter het zichtbare schuilt heel wat onzichtbaars. Iets waar hij zich nóg méér bewust van werd door zijn jarenlange praktijkervaring als psychiater.

In ons Markantmagazine van juni gaan we uitgebreid met hem in gesprek over het zien van mensen. Markantmag gunde hij aan de hand van tien snelle vragen alvast een blik op zichzelf.

Modern of klassiek?

Modern, al woon ik in een oud huis, hou ik van Bach en ben ik een groot liefhebber van de klassieke Russische literatuur. Ik heb een brede belangstelling voor klassiek, maar het modernisme weet mij toch nog méér te beklijven … De moderniteit is een ongelofelijk boeiende periode in de geschiedenis, zowel op architecturaal vlak als in de beeldende kunst en de literatuur.

Tekst: Isabelle Bral

Bergen of zee?

Géén van de twee. Ik verkies de stad. Rust vinden door de drukte op te zoeken, hoe paradoxaal het ook moge klinken. Gelukkig deelt mijn vrouw diezelfde liefde voor steden. Anders zou het wel eens behoorlijk lastig kunnen geweest zijn. Neen, er kunnen geen bergen of zeeën tegen het bruisende stadsleven op, al neemt dat niet weg dat ze ook hun charme uitstralen.

Ik zet altijd aan tot grijstinten in het denken, tot nuances.

Zwart of grijs?

Zwart. Grijs is zo grijs. Daarom draag ik ook altijd zwarte kostuums. Alles is uiteraard context. Zo ben ik bijvoorbeeld enorm kritisch wat betreft zwart-wit denken. Ik zet altijd aan tot grijstinten in het denken, tot nuances.

Sofa of stoel?

Eerder rechtstaand. Zéker om te lezen. Ik vind het ongelofelijk interessant om bij te leren. Zeven boeken tegelijkertijd doorspitten is geen uitzondering voor mij. Thuis heb ik een grote bibliotheek en zo’n leestafel waar vroeger de notarisklerken aan schreven. Het is dus een vrij zeldzaam beeld om mij al zittend met een boek aan te treffen.

Rome of Parijs?

Par(ad)ijs. Uiteraard is óók Rome een parel van een stad. Tweejaarlijks geef ik er een cursus bij een collega en telkens opnieuw weet ik intens te genieten van deze stad. Maar Parijs is en blijft mijn absolute baken. Ik leerde Parijs voornamelijk kennen door het verhalenarsenaal van mijn bomma. Ze bracht er een deel van haar leven door, aan vertelstof over deze grootstad dus verre van gebrek. En toen brak het moment aan dat ik in Parijs als assistent aan de slag ging. Dat ik er nog steeds mijn beide pollekes om kus. Parijs, bakermat van de kunstwereld, de moderniteit, de literatuur. Daar waar herinneringen leven en nieuwe herinneringen gevormd worden. Fantastisch, toch?

Wandelen of fietsen?

Wandelen, zonder enige twijfel. Ik observeer graag, kijk voortdurend om mij heen. Ik wil ontdekken en alles gezien hebben. Fietsen zou dus levensgevaarlijk zijn. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn medeweggebruikers. Laat mij maar al wandelend indrukken en ervaringen opdoen. Safety first.

Restaurant of huisbereid?

Combinatie van beide. Ik ga enorm graag op restaurant. Ik hou ervan om onbekende gerechten uit te testen. Vaak mag ik mee een kijkje in de restaurantkeuken nemen en doe ik de nodige inspiratie en kennis op om thuis zélf zo’n maaltijd op tafel te kunnen toveren. Al hangt de slaagkans wel af van de moeilijkheidsgraad van het gerecht. Ik ben dan ook Sergio Herman niet.

Hond of kat?

Ongetwijfeld een kat. Een wonderschoon, enigmatisch dier. Na drie kinderen bloeide de kinderwens van mijn vrouw nog steeds. Ik dacht “Jezus Maria, dat is hier al méér dan genoeg”, dus bracht ik een kat mee naar huis. Een grijze, Britse korthaar. Hij leefde binnenshuis en sliep 20 van de 24 uur. Vaak trof ik hem bij thuiskomst op exact dezelfde plaats aan als bij vertrek ’s ochtends. Het mooiste dier ter wereld, maar van jagen had hij duidelijk geen kaas gegeten. Zo stond hij werkelijk doodsangsten uit toen er eens een muis voorbijtrippelde. Een ware held, onze Kasimier.

Dalí of Picasso?

Picasso. Hij was een véél groter kunstenaar. Daar waar Dalí als erg bekwaam surrealist één spoor bewandelde, was Picasso een universum. Hij heeft zowat alle grote richtingen van de twintigste-eeuwse beeldende kunst uitgevonden. Jawel, zonder discussie: Picasso.

Lente of herfst?

Lente. Het summum van het summum: onder de Parijse lentezon buiten op een terras aan een drukke boulevard. Met een koffie aan de lippen, een boek in de hand en mijn vrouw als goddelijk gezelschap. Genot pur sang.

Lees meer in ons papieren Markantmagazine van juni!

Deel deze post