Na een tragisch voorval tracht de jonge Jade haar leven terug op de rails te krijgen. Helaas is dit niet simpel, want de aanval met zuur van haar ex, die haar gezicht en een groot gedeelte van haar lichaam verwoestte, laat niet alleen fysieke sporen na. Bovendien heeft ze aan die rampzalige relatie ook een dochtertje overgehouden. Het verschil met haar vorige leven is enorm. Terwijl ze vroeger samen met haar vriendin de nachtclubs van Londen onveilig maakte, is dit nu nauwelijks nog mogelijk. Elke keer wanneer ze een stap in de wereld zet, wordt Jade aangestaard. Zorgen voor haar kind lukt haar nauwelijks. Haar leven is verdwenen; weg is de mooie, jonge vrouw voor wie het leven één groot feest was. Tot veel meer dan simpel overleven is Jade niet meer in staat. Zelfs de schuchtere pogingen om enig sociaal contact op te bouwen, lijken moeilijk te lukken.

Dirty God laat duidelijk zien wat de gevolgen zijn voor een jonge vrouw na een laffe aanval met zuur. Het toont ook hoe een mens in staat is opnieuw een eigen leven op te bouwen. Jade mag dan wel het slachtoffer zijn van een criminele daad, haar grootste prioriteit is opnieuw een eigen bestaan opbouwen. De film geeft aan hoe allesbepalend het uiterlijk in de 21e eeuw is geworden om een plek te krijgen in de huidige wereld.

De rol van een tragische en tegelijk moedige vrouw werd ingevuld door Vicky Knight, voor wie de film een autobiografische link heeft; haar leven als kind werd verwoest door een brand. Net als Jade werd haar kans op een normaal leven en de daarbij behorende intimiteit haar ontzegd door de zware verminking van haar aangezicht.

Het verhaal is rauw, geen gemakkelijke brok voor de kijker, maar als ode aan de wil van een vrouw om te overleven, is het één van de strafste films van dit jaar. De mix van dialogen die er echt toe doen en de ontroerende scènes tussen Jade en haar dochtertje wanneer deze haar terug mama noemt, zijn ongelofelijk.

Dirty God gaat vooral over de hoop dat het leven gewoon kan hernemen, zonder dat een mens wegzinkt in zijn toestand. Los van de knappe uitwerking van zo’n moeilijk gegeven, is deze eigentijdse productie te bekijken als een soort documentaire over een vaak verzwegen vorm van mishandeling.

Deze humane cinema moet het niet hebben van choquerende beelden. Al na enkele ogenblikken sleept de film je mee in het leven van Jade in al zijn momenten. Het gevecht voor het vinden van je eigen menselijkheid weet cineaste Sacha Polak prachtig weer te geven, samen met de amper 22-jarige Vicky Knight.

Vanaf 10 juli in de bioscoop!