Voor Sarah verloopt de relatie met haar achtjarige dochter Stella allesbehalve gemakkelijk. Dit onder andere door de grote druk die Sarah ervaart tijdens de voorbereidingen voor haar eerste lange verblijf in het International Space Station. Niet alleen zijn de vele tests en trainingen loodzwaar, het is voornamelijk de goede band met haar kind die haar parten speelt. In tegenstelling tot haar mannelijke collega’s, die schijnbaar iets makkelijker hun gezin kunnen achterlaten, blijft bij Sarah het lot van haar dochter door haar hoofd spoken.

Proxima verdient in de recente filmgeschiedenis gerust een ereplaats, omdat het een ander soort hoofdpersonage durft laten zien. Als er al eens sprake is van een vrouwelijk hoofdpersonage in een film over de ruimtevaart, hoef je meestal geen verdere diepgang te zoeken. Je had Sigourney Weaver die tegen Aliens vocht of je had Sandra Bullock die samen met George Clooney in Gravity de ‘kans’ kreeg om een belangrijke ruimtemissie af te ronden. Bij Proxima is het anders.

Het is vooral de totale afwezigheid van oppervlakkigheid die deze productie zo interessant maakt. De grote aandacht voor de dubbele taak die Sarah op zich neemt, wordt in alle facetten getoond. Er zijn zowel scènes met realistisch uitgewerkte trainingsmomenten als emotionele ontmoetingsmomenten met haar opmerkzame dochter.

Naast die goed uitgewerkte balans, toont de regisseuse Winocour ook hoe het is om te werken in een echte mannenwereld. Haar teamleader stelt haar een lichter trainingsschema voor en het machogedrag is overduidelijk aanwezig op de werkvloer.

Proxima is voor hoofdactrice Eva Green een echte doorbraakfilm. Ze mag dan wel bekend zijn van haar rol als Bondgirl Vesper Lynd en haar verschillende samenwerkingen met Tim Burton, dit is zeker één van haar belangrijkste rollen uit haar carrière. Haar personage is geen mooie versiering in een exotisch omgeving of een wereldvreemd figuur. Ze is simpelweg een vrouw die haar moederschap tracht te combineren met het recht op een eigen toekomst. Centraal staat niet het heroïsme dat we zo vaak zien in ruimtefilms, wel de innige relatie tussen moeder en dochter.

In een van de meest emotionele scènes bevindt Sarah zich reeds in quarantaine en mag ze alleen achter glas met Stella praten. De terughoudendheid om uit te pakken met grote gebaren of storende achtergrondmuziek en de niet aflatende zorg om elk detail weer te geven in dit bijzondere moment, zorgt ervoor dat je als kijker iets bijzonder meemaakt.